NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
IMPREZA Z OKAZJI UKOŃCZENIA SZKOŁY
Nie masz gorączki.
- Zabiorę cię do lekarza. - Nie ma potrzeby.
Muszę tylko odpocząć.
Jak uważasz.
Tam też już się obudzili?
Nie mam dziś ochoty.
Ani teraz, ani wtedy,
ani wczoraj...
Co się dzieje?
Masz mnie dość.
Nie mów tak.
No, przyznaj. Znudziłem ci się.
Nie dramatyzuj.
Nie rozumiem.
Powinniśmy mieć ciągły wyrzut hormonów.
Pieprzyć się, całować, imprezować...
Bawić się.
- A jesteśmy jak emeryci. - Dasz coś powiedzieć?
A więc o co chodzi?
Jesteśmy razem, mieszkamy razem. Jesteśmy dość niezależni.
I jest fajnie, bo oglądamy Netflix?
To żałosne.
Kurde, ale ciacho!
Szkoda, że nie dołączył do naszej klasy.
On? Właściwie nie jest nowy.
Był tu na stypendium trzy lata temu. Musiał się zabrać.
- Ma na imię Yeray. - Nie wierzę.
To ten z „uwolnić Yeraya”?
- Cholera. - Tak.
Nazywają go „uwolnić Yeraya”, nie wiem czemu.
Lepiej o nim zapomnij.
Ja już to zrobiłem.
POKÓJ DO WYNAJĘCIA
Tutaj to powiesisz?
Ludzie stąd srają w łazienkach wielkości twojego domu.
Tylko tu drukuję. Nie mam toneru.
Rebe jak zwykle na ratunek. Dam radę.
Właśnie widzę, jak dajesz.
Stara cię zostawiła,
markiza ma cię gdzieś, Polo wychodzi z pierdla...
Chcesz pomóc czy mnie zdeptać?
Do problemów podchodzi się jak do kumpli od seksu:
jeden na dzień.
- Co robisz? - Bierz.
Mam dla ciebie współlokatora.
Czołem!
Sprzedaj brykę i zamieszkaj z nim.
Wiesz co, kochana? Moja godność nie jest na sprzedaż.
Złotko, godność straciłeś jakieś 200 działek koki temu.
- Przepraszam. - Godnie żyje się pod dachem, nie w aucie.
Nawet jeśli jest cudne.
Śliczniutkie. Wiesz co?
Wolę widzieć świat w pełni kolorów.
Nie w jego odcieniach szarości. Bez obrazy. Dzięki.
Niezły z ciebie pojeb.
Wręcz olbrzymi.
Masz.
Dla jego wysokości.
- Co to? - Telefon szaraka.
Wczoraj szkoła podpisała program nauczania z nowojorskim University of Columbia,
gwarantujący dostęp do studiów na tej uczelni.
Zarówno program, jak i studia zostaną w pełni sfinansowane.
Kandydaci muszą zaprezentować własne projekty akademickie
- do końca roku, a zwycięzca... - Sfinansowane przez kogo?
Hojnego sponsora.
- Jak mówiłam... - Wczoraj?
Wczoraj widziałem u pani matkę Pola.
To naprawdę...
Skoro wydawnictwo matki Pola chce je ufundować, czemu nie?
Ty zawsze...
Ciebie już kupili. Ale nas jeszcze nie.
Nie muszą nas kupować. Pola po prostu wypuszczono.
Dziękuję.
Chcesz nagrodę, ale bez poczucia winy.
Jeśli Nadia chce ją zdobyć, bardzo proszę.
Może lepiej zapomnieć o przeszłości.
- Nie mówisz serio. - Uwierzyłem ci.
Ale sąd ci nie uwierzył.
Uwierzyłem tobie, a nie Polowi, który jest moim przyjacielem od zawsze.
Może znów dałem ciała.
Zapomnij.
Mówiłeś serio?
- Co? - Żeby zapomnieć o przeszłości.
Że mi wierzysz.
Polo.
Od dawna jesteśmy przyjaciółmi.
Zrób to dla nas.
Spójrz mi w oczy. Zabiłeś Marinę czy nie?
Nie.
Nie zrobiłem tego.
Więc może mówiłem serio.
Nie wiem... Jednego dnia Guzmán pragnie krwawej zemsty,
a drugiego wszystko przebacza?
Co masz na myśli? Mam mu nie wierzyć?
Wiem, że chcesz, by wszystko było jak dawniej.
Ale nigdy tak się nie dzieje. Nigdy.
On robi, co może. Ja też podejmę wysiłek.
Skoro mi wierzy, ja mu też.
Jak zamierzasz sam dotrzeć do szpitala?
- Pieszo, autobusem lub taxi. - Jasne.
- A co z mamą? Omarem? - Nie wiedzą i się nie dowiedzą.
- Ale... - Jasne?
Jasne, jasne.
- Nie powiem, jeśli pójdę z tobą. - Zapomnij.
Ach, tak? Szkoda, bo mam ochotę
przejść się do gabinetu twojej mamusi
i wszystko wygadać, nim kupisz sobie colę.
Decyduj, mądralo.
Dzień dobry. Chcę się ubiegać o uczestnictwo w programie.
Najwyższy czas.
Mogę wejść?
Nadia! Ty też składasz podanie?
Świetnie.
Im więcej, tym raźniej.
Sądziłam, że wolisz St Andrews.
Owszem.
- A ubiegasz się na Columbia University? - Czemu nie?
Nie stawia się wszystkiego na jedną kartę.
Z twoimi wynikami i referencjami dostaniesz się na każdą uczelnię.
Nie wiem, czy rozumiem.
Nie powinnam składać podania?
Podanie może złożyć każdy.
Mówię tylko, że ci, którzy mogą otrzymać świetne wykształcenie innym sposobem,
powinni pozostawić tę okazję osobom w gorszej sytuacji.
Moje podanie. Miłego dnia.
Lucrecio!
- Cześć. - Azucena ma rację. Nie potrzeba ci tego.
To nie jest wasz interes.
- Chcesz mi popsuć szyki? - Tak.
Uwielbiam z tobą wygrywać.
To świetna rozrywka.
I bezcenna przyjemność.
Witam w konkursie, kochana. Niech rozpoczną się igrzyska śmierci.
Nie musisz dalej udawać.
Możesz wrócić do szkoły.
- Nie potrzebuję twojego pozwolenia. - Wiem.
Ale nie rób tego dla mnie.
Mam dość. Mówisz mi, co chcę usłyszeć, by potem mnie przechytrzyć.
- Czego chcesz tym razem? - Żebyś wróciła.
Już po wszystkim.
- Nawet Guzmán ma Pola za niewinnego. - Serio?
Kiedy czujesz samotność, nie chcesz już tracić ludzi.
Tak przynajmniej ja się czuję.
Chcę iść do przodu, ale ci, na których mi zależy, oddalają się.
Odeszła nawet moja mama.
Pola wypuścili, Guzmán znowu się z nim kumpluje...
Każde zagranie dobre, byleby było jak dawniej.
Nie jest jak dawniej.
- Co się zmieniło? - Ty i ja.
Ty i ja? Serio?
Ty i ja, Samuelu? „Ty i ja” nie istnieje.
A więc zmieńmy to. Nie chcę stracić i ciebie.
Wróć do mnie.
Cześć.
Hej.
Mogę usiąść z tobą?
Jasne.
Nie mogę przywyknąć.
Mam ochotę po prostu wyjść, żeby się na mnie nie gapili.
- Co? - Chodźmy.
Ja też nie chcę tu siedzieć. Jeszcze bardziej niż zwykle.
Dokąd pójdziemy?
Nie wiem, gdzieś.
Do mnie. Rodziców nie ma.
Możemy pograć na konsoli.
Świetnie. Jak dla mnie super.
Ważne, byście powiedzieli wszystko, co widzieliście.
Wszystko, co może się przydać.
Wszystko. Każdy szczegół może być istotny.
Lu, zawsze powtarzasz, że to nie ty rozesłałaś nagranie z Guzmánem,
a więc nikomu nie powiem o tobie i Valeriu.
Jak wolisz, żebym o tym nie mówiła?
Mam rozesłać mem z efektem gradientu? GIF z kolorowymi literkami?
Muszę się dostać na te studia.
Ty nie.
Natychmiast wycofaj się z konkursu.
Aleś ty mądra.
Aby spełnić taką groźbę, potrzeba wyjątkowej osoby.
Kochana, ty jesteś do tego niezdolna.
Niech wygra lepsza.
Buziaki.
Suka.
Piwo o tej porze?
Kto dba o porę? Ważny jest plan.
Co?
Nic, tylko...
Nie sądziłem, że do tego wrócimy.
Wybacz, jeśli robię się ckliwy.
Nawet nie wiesz, jak bardzo tego pragnąłem.
Dziękuję.
Rzeczywiście robisz się ckliwy.
Napij się piwa.
Wróciłaś.
Mam w domu najlepszy odgrzewany makaron na świecie.
Kiedy przyjdziesz na obiad?
Cholera.
- Znamy się? - Wybacz.
Cholera. Co?
Co?
Weź coś powiedz. Zaśpiewaj, zatańcz, rozchmurz się.
Aleś ty upierdliwa. Jestem introwertykiem.
- Raczej uparciuchem. - A ciebie nie powinno tu być.
- Racja. Powinieneś być z mamą... - Przestań.
Opowiedzą mi tylko o leczeniu. A potem zabiorę się do domu.
Po co, do cholery, o tym rozpowiadać?
Cóż,
mnie powiedziałeś.
- Mam na myśli ludzi, którzy mnie kochają. - Hej, ja cię kocham.
- Wcale nie. Podobam ci się. - To rodzaj miłości, mądralo.
I co, nie jest ci lepiej, jak się trochę wygadasz?
Opowiedz mi o sobie.
Zdradź jakiś sekret, którego nikt nie zna. Znasz mój...
Cóż...
To nic takiego, ale...
chyba...
podniecają mnie też laski.
Gratulacje.
- Nadia, prawda? - Coś ty.
Gorzej.
Markiza.
Normalne. Mnie też podnieca. Nawet Omara!
A chłopcy?
Kto?
Samuel.
- Nie wierzę. - To prawda.
Ma coś w sobie.
Zaliczyłbym go.
Ander Muñoz? Możesz wejść.
Ostra białaczka limfocytowa to szybko rozwijający się rak.
Musimy działać szybciej niż ona. W tym tygodniu zaczniemy chemoterapię.
Zaatakujemy wszystkimi siłami.
Dwa cykle po sześć tygodni.
Ale będziesz miał uczucie, że trwają dłużej.
Ponieważ leczenie będzie intensywne, efekty uboczne również.
Wszystko jest w ulotce. Trudno będzie uniknąć zmęczenia,
mdłości, wymiotów, zawrotów głowy...
czy bólów nerwowych w stawach.
Nie będziesz miał ochoty jeść, wychodzić ani nic robić.
Najpewniej wypadną ci włosy.
O to wszyscy pytają na początku.
Przez kolejne parę miesięcy...
Tak, Rebe. Powiem im.
Jak tylko wrócę do domu. Obiecuję.
Nie tylko o to chodzi.
Chciałam powiedzieć...
Umrzesz ze starości. Wiesz o tym, nie?
Carla.
- Wszystko w porządku? - Słucham?
Nigdy wcześniej nie opuściłaś tylu dni w szkole.
- Jeśli czegoś potrzebujesz... - Słuchaj.
Gapisz się na mnie na korytarzu,
wiesz, że nie opuszczam zajęć, znasz moje imię...
Minęły dwie minuty, a już mnie przestraszyłeś.
Wybacz, nie chciałem cię niepokoić,
ale...
- Nie pamiętasz mnie? - Teraz serio się przestraszyłam.
Cóż...
Trzy lata temu wrzuciłem zdjęcie na Instagram.
Pół szkoły naśmiewało się z mojego wyglądu.
Z twojego wyglądu, naprawdę?
Wiesz, ja kiedyś byłem...
Cóż...
To ty?
- Tak. - Cholera.
„Obrzydliwy tłuścioch”.
„Dałbym ci ciuchy, ale się nie zmieścisz”.
- No dobra, łapię. - Poczekaj.
Przeczytaj... ten komentarz.
„To wy jesteście obrzydliwi.
Gdy kogoś nienawidzimy, to dlatego, że uosabia coś,
czego nienawidzimy w sobie.
Zignoruj ich i pokazuj się takim, jaki jesteś”.
Ja to napisałam?
Szlag. Zapomniałam, że tak się przejęłam.
Gdy taka dziewczyna jak ty obroniła mnie publicznie...
Taka dziewczyna jak ja?
- Ładna. - Ach, tak.
Inteligentna.
- Markiza! - Cóż, żadna w tym moja zasługa.
Twoją zasługą jest to, że mnie broniłaś. Pomogłaś mi.
Fajnie, że pomogłam ci trzy lata temu.
Postawiłaś wszystko na czarne i wygrałaś.
Przy okazji...
nie chcesz odebrać nagrody?
Tak...
Nie pociągają mnie teraz zbytnio nagrody,
ale fajnie, że cię poznałam, Yerayu.
Pogodziliśmy się.
Zrozumiałem, że nie mam konkretnych dowodów przeciw niemu.
Tylko pragnienie, by go obwinić.
A więc omówiliśmy wszystko i daliśmy sobie drugą szansę.
W końcu to mój kumpel z dzieciństwa.
Nigdy bym go nie skrzywdził.
Wyjdę z tego, prawda?
Jasne, że tak.
Płaczę, bo jestem dalej w szoku,
ale jasne, że tak.
- Nie mówisz tak, bo jesteś moją mamą? - Jasne, że dlatego.
Nie zostawię cię samego ani na chwilę.
Ale wyjdziesz z tego. Wyzdrowiejesz.
Powiedz mu o tym.
Trzeba się trzymać razem i to od samego początku.
Cholera, pytałem wczoraj!
Nie chciałem ci mówić.
Matka zorientowałaby się i musiałaby sobie z tym poradzić.
- A ja nie muszę sobie poradzić? - Nie.
- Co? - To nie twój problem.
Może trochę, bo jesteśmy razem. Ale nie tak znowu długo.
Spiknęliśmy się, bo w apce byliśmy pół km od siebie.
Inaczej byśmy się nie poznali.
I zaraz wtryniłeś mi się do domu!
Nie tak było?
Odtrącasz mnie, by grać romantycznego bohatera?
Żeby oszczędzić mi bólu czy innego gówna?
Chronię przed ciężarem, którego nie powinieneś dźwigać!
Powinieneś się bawić, pieprzyć do woli! To powinieneś robić!
Sam to mówiłeś.
Powinieneś się dać ponieść hormonom. A nie siedzieć tu ze mną.
Mam już sobie pójść?
Jak chcesz.
Niezłą zmontowaliście tu imprezkę! Super!
Spotkania biznesowe matki tak się kończą.
I tak co tydzień. Typowe.
- Czego chcesz? - Małej przysługi.
- Musisz mi pomóc. - Forsa?
- Opchnij brykę. - Nie forsa.
Chodzi o... kokę.
Żartujesz sobie?
Nie, Rebe. Chodzi o przysługę. Odwdzięczę się.
Wyluzuj.
Wiem, że w u ciebie w domu dzieją się różne rzeczy.
Rebe, skombinuj dobry dżin z piwnicy.
Kochana, miałaś mnie uprzedzać, gdy przychodzisz z wielbicielem.
- Jakim wielbicielem? - Valerio, psze pani.
- Kolega z klasy Rebe. - Jestem Sandra.
I żadna „pani”. Jesteś wśród swoich.
Wśród swoich? Dopiero go poznałaś.
Miło mi, Sandro.
Co zatem świętujemy?
Nic takiego. Mała imprezka z przyjaciółmi.
Znakomity pomysł.
- Czemu nic nie mówiłaś? - Dość tego. Idę po dżin.
- A ty spieprzaj. - Rebe, wyrażaj się.
Nie bądź dzikuską, do cholery!
Valerio, nie zwracaj uwagi. Ja tu rządzę.
- Napijesz się? - Ani się waż.
Jasne, że tak.
Jak mógłbym odmówić?
To chyba jednak ona rządzi.
Guzmánie, posłuchaj.
Zajęcia się skończyły. Zobaczą, że go brakuje.
Gdy odkryją, że nie ma ciebie i mnie...
Niech powie, gdzie trofeum. Potem pójdzie do pierdla.
Jak go do tego zmusimy?
Ręcznik nie zostawi śladów.
Wszystko przemyślałeś?
Własną matkę przekonałeś o swojej śmierci.
Ja też nie miałem alternatywy.
Polo!
Obudź się! No już!
Niektórzy koledzy zeznali, że zachowywałeś się...
wobec niego bardzo agresywnie.
Nie zrobiłem tego.
Ale gdybym wiedział kto, nie powiedziałbym.
To znaczy, że wiesz.
To znaczy, że bym nie powiedział.
- Jak się masz? Już zdrowa? - Tak.
Idę na górę. Jestem trochę zmęczona.
Chwila, kochanie.
- Ten dzieciak... Samuel. - Co?
Wygadałaś się, gdy myślałaś, że zniknął.
A potem wróciłaś do szkoły za jego namową...
Ma cię w garści.
To do ciebie niepodobne.
Nie pasuje do ciebie. I lepiej, żebym nie widział go z tobą.
Odpocznij.
Mów, gdzie jest trofeum.
Polo, powiedz, gdzie trofeum, a to piekło się skończy.
Dla ciebie i mnie. Na zawsze.
Wycisz go.
MAMA
Polo,
powiedz, gdzie trofeum.
Polo...
proszę,
powiedz, gdzie trofeum.
- Mów! - Guzmán!
Przestań, do cholery!
Zabij mnie.
Ja...
nie chciałem jej zabić.
To był wypadek.
Skurwy...
Ale to, co robisz mnie, robisz celowo.
- Jesteś zdolny mnie zabić. - Guzmán!
- Guzmán, przestań! - Nie jestem zabójcą!
Puść go!
- Puszczaj! - Kurwa!
- Dokąd się wybierasz? - Spieprzaj!
- Co, kurwa, kombinujesz? - Chronisz go?
Jak imprezka? Świetnie się bawimy, co nie?
Pani Robinson.
Tylko mi się zdaje czy próbuje mnie pani uwieść?
Widziałam, jak zagarniasz dla siebie całą kokę.
Nic nie cieszy mnie bardziej niż zabawianie gości.
I niczego bardziej nie znoszę niż pomijania mnie we własnym domu.
Wybacz, Sandro.
Nie chciałem być niewdzięczny ani niegrzeczny.
Chciałem spróbować, a ostatnio nie wiedzie mi się najlepiej.
Prywatne liceum, markowe ciuszki, a jak poskrobać...
- Ile masz lat? - Dziewiętnaście.
No to możesz głosować.
Chcesz spróbować?
- Tak, trochę. - Jak bardzo chcesz?
Pomaga mi w samoocenie.
Jak bardzo?
Bardzo.
Jeden gram.
Rozbierz się.
No, dalej.
Dwa gramy.
Uklęknij przede mną.
Mówiłeś, że bardzo chcesz. Zobaczmy, co to znaczy.
Nie mów, że daję ci złą cenę.
Podejdź.
Trzy gramy.
Spójrz na siebie.
Zrób to dla siebie i spójrz.
Wynoś się.
To byłoby twoje słowo przeciw naszemu.
JESTEŚ PEWNA, ŻE TEGO NIE ZROBIĘ?
CZAS SIĘ KOŃCZY
Blefujesz, nie?
Dziesięć, dziewięć...
Chcesz się przekonać?
Pięć, cztery...
Nie wycofujesz się.
Najpierw powiem jej.
Będzie zachwycona.
I migiem wszystkim wygada.
Miłego dnia, kochana.
Nie mogę się wycofać.
Potrzebuję stypendium tak samo jak ty.
Ojciec wie o wszystkim.
Przyniosłam wstyd rodzinie.
Odcięli mnie od pieniędzy, Nadio.
Jasne, mam w to uwierzyć?
Nie kłamię.
Nie wiesz, jakim obrzydzeniem napawa mnie to...
że odkrywam się przed tobą.
Nie mam innego wyjścia.
Potrzebuję...
tego stypendium.
Nie spocznę, dopóki go nie zdobędę.
Nawet jeśli będę musiała się płaszczyć.
Gdybyś ty wiedziała o mnie to, co ja wiem o tobie, zniszczyłabyś mnie.
Prawdopodobnie.
Liczę, że się powstrzymasz.
Jesteś w tym lepsza ode mnie.
Tylko w tym.
WCZORAJ BYŁ GÓWNIANY DZIEŃ
MUSZĘ SIĘ Z TOBĄ SPOTKAĆ
POCZEKAĆ NA CIEBIE PO SZKOLE?
W porządku?
Ubiegasz się o udział w programie matek Pola.
Wcześniej to nie był problem.
To skomplikowane.
Jak wszystko z tobą.
Z tobą wszystko jest łatwe?
Raczej nie.
Znasz to uczucie, gdy się budzisz i nie wiesz, gdzie ani kim jesteś?
Codziennie tak się czuję.
Nagle przypominam sobie o śmierci siostry
i o tym, że zobaczę cię w klasie.
I to jedyny powód, dla którego wstaję.
Ty nie komplikujesz mi życia.
Ty je ocaliłaś.
Przez to nagranie...
straciłam stypendium.
Moją przyszłość.
Mogłam też stracić rodzinę, dom, życie...
Wiem, że to nie była twoja wina.
Ale zawsze gdy jesteśmy razem...
Powodzenia z programem.
KAWA? HERBATA? RUMIANEK? ROOIBOS?
OSTRZEGAM, ŻE WYPISZĘ CAŁĄ LISTĘ NAPOJÓW Z MENU...
W porządku.
Pierwsza sesja?
Alexis.
Jeśli potrzebujesz rady, jak sobie z tym radzić,
lub chcesz na kogoś powymyślać, jestem do usług.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Do widzenia.
Cześć.
Przyniosę ci sok.
Pielęgniarka mówiła, że możesz mieć metaliczny posmak w ustach.
Zostaniesz?
Zobaczymy, gdzie będę jutro. Ale na razie jestem tutaj.
Nie będę cię trzymał za rękę. Zgrywasz twardziela.
Krótko się widujemy, ale cię znam.
Trzy godziny, prawda?
Masz ładowarkę? Kończy mi się bateria.
PROGRAM COLUMBIA UNIVERSITY LISTA PRZYJĘTYCH ZGŁOSZEŃ
A więc?
Nic nie zrobię.
Nie zamierzałam.
Witam w konkursie. Niech rozpoczną się igrzyska śmierci.
ZOBACZMY SIĘ NA TEJ KAWIE
Hej, tak.
Mam ochotę odebrać nagrodę.
- Ach. - A przynajmniej spróbuję.
Napiszesz mi coś?
Przyszłabyś ze mną na IPO mojego start-upu?
Nie wiem, o czym mówisz, ale tak.
- Napisz. - Dobrze.
Hej. Nadal szukasz współlokatora?
Nic nie jest ze mną nie tak. Mam współlokatora. U ciebie wszystko gra?
Co się dzieje?
Nie mogę powiedzieć. Chodzi o kumpla.
Jak ci powiem, kumpel mnie zabije. A potem sam zginie.
Co?
Życie przemija w okamgnieniu.
Myślimy, że będziemy żyć cholernie długo,
narzekamy na pierdoły, słuchamy, jak inni się na nie skarżą.
A moje pieprzone życie?
Nikt nie słucha.
Nawet ja sama.
I może nim się zorientuję, będzie za późno.
Zabraknie już czasu.
Nie chcę, by zabrakło czasu.
Nie chcę żałować tego, czego nie zrobiłam.
A więc zrób to.
Zrób, co tylko chcesz.
Racja.
Wskoczyłam do basenu bez wody.
Czasem się zdarza.
Właściwie zawsze.
Nie.
Nie zawsze.
Ambulans! Dzwońcie po ambulans!
Polo.
Napisy: Joanna Gołąb